“Ik kan weer pijnvrij wandelen, dansen en sporten”

Anita Rijnsewijn uit Den Bosch zit bijna nooit stil. Ze werkt als ontwikkelingspedagoog met kinderen en volwassenen, en vult haar vrije tijd graag met dansen, sporten, wandelen en tuinieren. Maar zonder pijn bewegen, zat er jarenlang niet in: ingegroeide teennagels belemmerden haar. Totdat Anita een partiële nagelresectie onderging.

 De klachten begonnen meer dan twintig jaar geleden. Anita’s teennagels groeiden naar binnen en kwamen uiteindelijk zelfs door de huid heen. Bij allebei haar grote tenen. “Waar de problemen vandaan komen?”, herhaalt Anita de vraag. “Het schijnt erfelijk te zijn, maar dit komt niet voor in onze familie. Ik heb mijn teennagels wel altijd heel kort geknipt. Hierdoor heb ik het gevoel dat ik er zelf voor heb gezorgd.”

Eerste hulp bij de huisarts

Anita besloot destijds naar de huisarts te gaan om de ingegroeide nagels te laten behandelen. Dat werd, zachtjes uitgedrukt, geen fijne ervaring. De verdoving deed veel pijn: alsof de naald rechtstreeks in het bot ging. “Ik kreeg weinig tot geen uitleg en fietste na de ingreep met een verband om mijn teen gewoon naar huis,” vertelt ze. “Rust nemen? Daar kreeg ik niet echt informatie over, waardoor het genezingsproces moeizaam verliep. Na drie maanden was het nog steeds niet helemaal hersteld.”

Jarenlang tobben

Ondanks ontbrekende nazorg dacht Anita dat het probleem opgelost zou zijn. Niets bleek minder waar: de klachten kwamen steeds terug. Ze probeerde haar nagels in toom te houden met hulp van pedicures, soms met beugeltjes die de nagel liften om de druk eraf te halen. Maar echt weg gingen de klachten nooit. “Toen de pedicurepraktijk werd overgenomen door een andere pedicure, bleek dit geen medisch pedicure te zijn”, zegt Anita. “Ik wist dat niet, maar het verklaarde veel. Ik bleef maar pijn houden, soms met ontstekingen erbij. Schoenen die ook maar een beetje druk gaven, zorgden voor een voortdurende pijn. Het liefst liep ik op teenslippers.”

Angst voor een nieuwe ingreep

Toen een goede pedicure haar uiteindelijk adviseerde om voor een tweede partiële nagelresectie naar een podotherapeut te gaan, moest Anita diep slikken. “Het idee maakte me misselijk. De herinneringen aan de vorige ingreep waren op z’n zachts gezegd niet echt prettig. Ik dacht: dit doe ik nooit meer.” Toch zette ze de stap. Ze belde een podotherapiepraktijk en merkte meteen een groot verschil. “Ze begrepen dat ik bang was, namen alle tijd om dingen uit te leggen en belden van tevoren nog om te vragen of ik vragen had. Dat gaf vertrouwen.”

‘Bijna gezellig’

De behandeling zelf viel alles mee. Anita: “Het contrast met mijn eerste ervaring was enorm. Nu kreeg ik meerdere kleine prikjes met een dunne naald, rustig en met uitleg. Ik had nauwelijks pijn. Ook mocht ik meekijken als ik wilde en kon ik steeds aangeven wat prettig was en wat niet. Mijn schoondochter en vriendin waren erbij als chauffeur en voor extra steun. Het werd bijna gezellig… Toen de podotherapeut liet zien wat ze had verwijderd, was het wel duidelijk wat de pijn veroorzaakte. Maar voelde ik vooral opluchting: het zat erop en viel reuze mee.”

Zorgvuldige nazorg

Ook de nazorg was deze keer tot in de puntjes geregeld. Anita kreeg duidelijke instructies mee, inclusief een mondelinge toelichting. “Ik moest twee dagen met de voeten omhoog en daarna dagelijks spoelen en pleisters verschonen”, blikt ze terug. “Ze gaven me ook gel om de wondjes te verzorgen. Ik hield me er streng aan: zelfs voor de hond had ik oppas geregeld, zodat ik niet in de verleiding kwam om te veel te lopen. De aanpak werkte. Binnen zes weken waren mijn tenen helemaal genezen. De vorige keer duurde dat drie maanden.”

Pijnvrij

Anita spreekt van geluk dat het zomer was, waardoor ze makkelijk op slippers kon lopen. Maar het echte geluk zit in het resultaat: het verschil in haar dagelijks leven is groot. “Ik kan weer pijnvrij wandelen, dansen en sporten. Daardoor kan ik me bovendien bewegen op de manier zoals het hoort. Als je ergens last van hebt, pas je je toch aan met de rest van je lichaam. Natuurlijk blijft er een kleine angst dat het ooit terugkomt, maar de kans is minimaal. En ik weet nu dat ik in goede handen ben.”

Dubbel en dwars waard

Zes weken met witte pleisters lopen: het leverde Anita veel reacties op. Ook ontdekte ze dat veel meer mensen met ingegroeide teennagels kampen. “Ik heb aardig wat gruwelverhalen over verkeerde behandelingen gehoord”, vertelt ze. “Veel mensen weten niet dat je met dit soort klachten bij een podotherapeut terecht kunt. Heel eerlijk: ik ook niet. Maar ze hebben echt de juiste kennis en ervaring. Het wordt misschien niet vergoed vanuit de basisverzekering, maar de ingreep is het dubbel en dwars waard. Voor mij betekent het veel meer vrijheid!”