Zo enthousiast als Kay de Laat zullen weinig patiënten de podotherapiepraktijk verlaten. Hij was dolgelukkig met zijn spiksplinternieuwe rood-witte zolen. “Jaaaaa!”, riep hij, toen hij zijn zelfgekozen exemplaren in ontvangst nam. “Hij sprong zowat een gat in de lucht”, vertelt zijn moeder Sharon lachend.
Het is alsof Kay, inmiddels drie jaar oud, precies aanvoelde wat de podotherapeutische zolen voor hem zouden betekenen. Voor die tijd viel hij voortdurend. Maar daarna… “Met zolen? Dat was meteen een wereld van verschil”, zegt Jorg, Kay’s vader. “Als hij zijn laarzen aan heeft zonder zolen ligt hij zo weer op de grond. Hij wordt er ook minder snel van. Zelfs zijn jongere broertje Dani is dan sneller.”
Op zijn tenen
Vrij snel nadat Kay begon te lopen, viel het zijn ouders op dat hij extreem op zijn tenen liep. Dat was, wanneer hij niet net gevallen was. Hoe konden ze hem helpen? “Via de jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau kwamen we bij de kinderfysiotherapeut,” vertelt Sharon. “Die deed allerlei oefeningen met hem, maar kwam niet verder. Uiteindelijk werden we doorverwezen naar de podotherapeut.”
“Ik weet nog dat de podotherapeut zei dat we Kay rustig aan de zolen moesten laten wennen,” vult Jorg aan. “Stapje voor stapje opbouwen, was het advies. Maar dat bleek helemaal niet nodig. Door de zolen wordt de drukverdeling veel beter. Op blote voeten liep hij natuurlijk nog wel op zijn tenen, maar door hem daar steeds op aan te spreken en dankzij twee fysiobezoeken per week is hij het helemaal afgeleerd.”
Oorzaak onbekend
Kay’s probleem is dus grotendeels verholpen. Toch kost lange afstanden lopen, bijvoorbeeld in een pretpark, hem nog steeds veel energie. Dan wil hij regelmatig even zitten. Waarom, weten zijn ouders nog altijd niet. “De echte oorzaak is nog onbekend,” zegt Sharon. “In eerste instantie dachten specialisten dat zijn achillespezen vastzaten, maar dat bleek niet zo te zijn. Misschien gaan we via het consultatiebureau nog naar een kinderarts, want we willen het graag zeker weten.”
Het vermoeden dat er toch iets meer speelt bleef bestaan. Dat gevoel werd sterker toen hij op zijn driewieler de trappers niet rond kreeg. “De fysio zei: neem zijn fietsje dan maar mee,” vertelt Sharon. “Maar wat denk je? Een week later lukte het ineens. En nu fietst hij zelfs zonder zijwieltjes. Zeg het maar… Ik blijf het onderzoeken. Dat is beter voor Kay en ik vind het eigenlijk nog interessant ook.”
Trek op tijd aan de bel
Kay, Sharon en Jorg zijn blij met de zolen, omdat Kay daardoor gewoon met leeftijdsgenootjes kan spelen. “Crossen en fietsen!”, roept Kay enthousiast op de vraag wat hij het liefst doet. “Trek op tijd aan de bel,” is het advies van Jorg aan andere ouders. “Je kunt beter één keer te veel naar de podotherapeut dan niet. Kinderen hebben hun voeten hun hele leven nodig. En hoe jonger ze zijn, hoe makkelijker ze iets leren of afleren.”
Kay is inmiddels een paar schoenmaten gegroeid en bijna toe aan een nieuw paar podotherapeutische zolen. Zal hij weer zo enthousiast reageren?
Vraag aan de kinderpodotherapeut? Of een afspraak plannen?
Vul het formulier in en wij bellen je terug.
