Er komt een vrouw bij de podotherapeut met artrose van de heup

Een vrouw van 70 komt met haar man op het spreekuur in verband met klachten aan de heup. Er is een röntgenfoto gemaakt waaruit blijkt dat er artrose speelt. De orthopeed geeft de voorkeur aan om de klachten nog even aan te kijken en ziet op dit moment geen aanleiding om de heup te vervangen.

Mevrouw vertelt dat de wandelronde met haar vriendin korter is geworden. Ze past haar belasting aan om de klachten aan de heup te beperken. Jammer, want de twee wandelen al jaren samen door de hele buurt. Het is voor hen hét moment om bij te kletsen. “Binnen zitten is toch anders dan wandelend de omgeving rond, daar gebeurt altijd wat.”

Tijdens het onderzoek zijn bepaalde bewegingen in de heup pijnlijk en is er een sterk vermoeden dat dit verband houdt met de voetstand. Er worden zolen gemaakt met als doel de voeten te stabiliseren en ze een klein tikje naar binnen te sturen. Met de mobiliteit van mevrouw zou de heup dan nét buiten het pijngebied kunnen bewegen.

Er wordt niet verwacht dat mevrouw volledig klachtenvrij zal worden — artrose kun je niet oplossen met een zooltje — maar het doel is wél om de bewegingsvrijheid te vergroten en een operatie zo lang mogelijk uit te stellen.

Tijdens de controle vraagt Jannette hoe het gaat met de heupklacht. Mevrouw begint te stralen. “Ik wandel weer vijf kilometer en wil het uitbouwen naar tien.”
Jannette kijkt verrast naar haar man: “Oeps… betekent dat dat u nu ook aan de wandel moet?”
Meneer lacht. Mevrouw zegt: “Nee hoor, ik blijf met mijn vriendin wandelen.” Waarop meneer gebaart dat ze samen veel te kletsen hebben.

Het is fantastisch om het plezier in de ogen van mensen te zien wanneer je hen hun bewegingsvrijheid terug kunt geven. Op een dag zal de correctie misschien niet meer voldoende zijn, maar alle extra wandeljaren die zij nu pakt, zijn van grote waarde voor haar.