“De podotherapeut heeft mijn teen gered”
Wendla Mangoensentono-Carton is haar podotherapeut dankbaar voor het leven. Want als die niet adequaat had ingegrepen, had Wendla een teen minder gehad. Het behoud van de teen betekent veel. “Meer dan ik dacht zelfs”, vertelt Wendla vier jaar later. “Ik zou me voor de rest van mijn leven incompleet voelen.”
Wendla ontdekte in 2003 dat ze diabetes type 2 heeft. Ze had veel dorst, was vaak moe en kreeg te maken met niet te verklaren gewichtsverlies. “Dat laatste was het enige voordeel”, zegt ze lachend. “Verder kreeg ik steeds meer nare kwaaltjes. Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan, maar eigenlijk wist ik al dat ik suiker had. Ik zocht alleen nog de bevestiging.”
‘Je voet wordt zwart, mam’
Die bevestiging kwam. En ze kreeg medicijnen mee om haar bloedsuiker te verlagen. Helaas waren haar problemen daarmee niet voorbij. “Een aantal jaar later ging ik steeds slechter lopen en de pijn in mijn linkervoet nam toe”, legt Wendla uit. “Mijn man vond dat ik er wat aan moest doen. Dus dat deed ik braaf. Gelukkig ging het stukken beter na het verwijderen van eelt en met behulp van steunzolen.”
Een hele tijd daarna had Wendla niets te klagen. Tot ze op een zomerdag met haar zoon zat te praten. “Hij keek naar mijn slippers en zei: je voet wordt zwart, mam. Helemaal gelijk had hij niet, het was donkerpaars en het ging om mijn teen… Maar ik ben direct naar de huisarts gegaan. Door mijn diabetes had ik gevoelloze voeten, dus ik had niets gemerkt.”
Zijn er vragen over voeten of diabetes? Leg ze voor aan je behandelend arts. Hij of zij kan een verwijzing maken indien nodig.
Van gevoelloos naar pijnlijk
De huisarts verwees Wendla door naar de dermatoloog. Dat vond ze vreemd, maar ze vertrouwde er toch op. “Met een tube zalf kwam ik thuis”, vertelt ze. “Ik heb me wat af gesmeerd, maar er veranderde niets! Het gekke was dat de doorbloeding in mijn voet goed was. Daardoor kon de arts de klachten niet verklaren. Net als mijn podotherapeut, maar die greep tóch adequaat in. Ze stuurde me linea recta naar de vaatchirurg.”
Daar moest Wendla, vanwege de vakantieperiode en lange wachtlijsten, maanden wachten op een behandeling. Gevoelloos was haar teen inmiddels allang niet meer… hij was juist extreem pijnlijk. “Eerlijk waar: ik heb met een tang in mijn hand gestaan. De pijn was niet te onderdrukken. Ibuprofen mocht ik niet, icepacks hielpen niet. Ik heb twee maanden niet langer dan een kwartier achter elkaar geslapen.”
Mooie, zachte voeten
Toen ze uiteindelijk op de operatietafel lag, bleek dat de hoofdslagader verstopt zat. Wendla werd gedotterd en daarmee waren de problemen verholpen. “Dankzij deze ingreep heb ik nog vijf tenen”, zegt Wendla. “En dat mag de podotherapeut op haar conto schrijven. Het had veel erger kunnen aflopen. Ik had zelfs mijn hele linkervoet kunnen verliezen.”
Vandaag de dag kan Wendla niet vaak genoeg zeggen hoe dankbaar ze is. “Toen ik er middenin zat, durfde ik niet te dromen dat het zo zou aflopen. Aan de onderkant van mijn teen is een klein stukje afgestorven, maar dat zie je niet. Gelukkig, want ik let voortaan altijd op voeten; dat is een tik van me geworden. Zelf heb ik nu mooie, zachte voeten. Daar ben ik blij mee!”
Diabetes? Acht tips om problemen aan voeten te voorkomen.
Diabetes kan zenuwen beschadigen, waardoor het gevoel in je voeten afneemt. Ook is de kans op een verminderde doorbloeding groter. In het ergste geval kan een onschuldig wondje leiden tot amputatie van een teen, voet of zelfs het been.
